Кніга — верны сябар Любові Ляхновіч на ўсё жыццё

3 мая 2017 13:45

Сярод чытачоў бібліятэкі аграгарадка Гаршчэўшчына лепшым прызнаная пенсіянерка Любоў Ціханаўна Ляхновіч. Па словах загадчыцы Таццяны Уладзіміраўны Кірык, жанчына, нягледзячы на 84-гадовы ўзрост, надзвычай дапытлівы чалавек, валодае жывой, гаваркой мовай. Асабліва падабаецца ёй гістарычная, навукова-папулярная, прыгодніцкая літаратура. Мы пацікавіліся, адкуль такая прыхільнасць да чытання. Адказ на пытанне перанёс нас у даваенныя гады, калі іх сям’я яшчэ жыла на хутары.

Сям’я рана засталася без бацькі. Мясцовыя ўлады загадалі з’ехаць з абжытага  месца. Сабраўшы пажыткі, маці з пяццю дзяцьмі перабралася ў вёску, пайшла працаваць у калгас. Выйшла замуж другі раз, нарадзілася яшчэ двое дзяцей.

У вялікай сям’і дзеці раслі кволымі — не хапала ежы. Любачка, так звалі яе старэйшыя, не хадзіла сем гадоў з-за траўмы нагі. Маці нейкім чынам дабілася накіравання на аперацыю ў Мінск. Паўгода дзяўчынка праляжала ў бальніцы, але на ногі не стала.

Старэйшы брат пайшоў служыць у армію перад самай вайной. У адзін з чэрвеньскіх дзён сястра адчыніла акно і паведаміла ўсім, які сёння цудоўны, сонечны дзень. Дзеці здзівіліся, пачуўшы ўдалечыні гучныя раскаты грому. Тады яны яшчэ не ведалі, што ў гэты час  немцы ўжо бамбілі нашы гарады і сёлы.

Па суседстве з імі жылі састарэлыя былыя дваране — граф і яго жонка, немка па нацыянальнасці. Як яны тут апынуліся,  заставалася загадкай. Сяльчане  дзівіліся з іх далікатнасці і вучонасці. Адносіны да дваранскай сям’і змяніліся пасля аднаго выпадку, калі жанчына выратавала ад смерці амаль усіх жыхароў вёскі.

Аднойчы па вёсцы пранеслася чутка, што партызаны застрэлілі нямецкага матацыкліста. Салдаты сагналі  людзей і сталі пытаць, хто гэта зрабіў. Натоўп стаяў моўчкі. Не на жарт раззлаваныя ўпартым маўчаннем фашысты пагражалі расстрэлам і ўжо наставілі на людзей кулямёты. Раптам наперад выйшла графіня, стала хутка і ўсхвалявана  гаварыць па-нямецку. Ніхто не ведаў, што яна ім сказала, але ўсіх адпусцілі.

Дзяўчынка падрасла і цвёрда вырашыла навучыцца хадзіць. Кожны крок  даваўся ёй з болем і цяжкасцю. Нельга перадаць словамі радасць Любачкі, калі аднойчы яна самастойна стала на ногі.

Старэйшы брат дайшоў да самага Берліна і вярнуўся з перамогай. Яна памятае, як ён з вялізным чамаданам пераступіў парог роднай хаты. Хаця брат і не дазваляў адкрываць чамадан, Любачка падгледзела, што там былі кнігі — вядомыя творы рускіх класікаў.

З таго моманту, як яна ўзяла ў рукі першую кнігу, свет раздзяліўся на дзве палавіны. У адной — бу-дзённае жыццё, дамашняя праца, вучоба ў школе. Другая была поўная нязведанага, цікавых і хвалюючых сустрэч з любімымі героямі твораў. З імі яна радавалася і гаравала, плакала і смяялася, згаджалася і ўзнімалася на барацьбу…

Кнігі сталі неад’емнай часткай яе жыцця. Маці сварылася, каб позна не паліла газу. Люба забывалася на ўсё, дым выядаў вочы, а яна ўсё чытала і чытала…

Шмат гадоў прайшло, многае змянілася ў яе жыцці. Але да цяперашняга часу кніга застаецца лепшым і верным сябрам Любові Ціханаўны.

Алена СЕРАДА.

Все новости

Другие статьи рубрики

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 10.0/10 (1 vote cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +1 (from 1 vote)
Кніга — верны сябар Любові Ляхновіч на ўсё жыццё, 10.0 out of 10 based on 1 rating

Поделиться в соц. сетях

Опубликовать в Google Buzz
Опубликовать в Google Plus
Опубликовать в LiveJournal
Опубликовать в Мой Мир
Опубликовать в Одноклассники


Написать комментарий

Вы должны войти в систему, чтобы оставить комментарий.

ПОИСК ПО САЙТУ

Год исторической памяти

Хвала рукам, что пахнут хлебом

Партизаны Толочинщины

Прямые линии

Ритуальные услуги

Поможем храму!

ЧТУП “РОУЗТОРГ”

Наш календарь

Май 2017
Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
« Апр   Июнь »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Архив новостей

Мы в Инстаграме

Мы в Facebook

Наши видео

Мы в Telegram