Не меркне хай душы агеньчык

30 сентября 2015 12:24

Па-добраму і з павагай дзіўлюся добрым, чуллівым узаемаадносінам гэтай сямейнай пары. Антон Браніслававіч і Ніна Цімафееўна пражылі разам шэсцьдзесят тры гады. Нарадзіліся і гадаваліся ў суседніх вёсках — Манастырах (цяпер Палявая) і Сурнаўцы. Дзяцінства і юнацтва іх прыпала на цяжкія ваенныя і пасляваенныя гады.

Працавалі ў калгасе імя Чапаева ўсе, ад малога да старога. У той час у гаспадарцы налічвалася каля сарака коней. Дзесяцігадовым хлопчыкам Антон разам з іншымі дзецьмі акучваў калгасную бульбу. Меншыя садзіліся вярхом на каня і кіравалі, а старэйшыя хадзілі з акучнікам. Дзяўчаты дапамагалі жанчынам палоць агародніну. Да вайны Антон Браніслававіч паспеў скончыць сем класаў, яму было 14 гадоў. Неяк ён знайшоў пілотку савецкага салдата і з гордасцю насіў яе. Аднойчы ў вёску на матацыклах наехалі немцы. Дзіўна і непрыемна было слухаць чужую мову, глядзець на людзей у незнаёмай форме. Хлопчык  схаваў пілотку за кашулю і так насіў яе, моцна прыціскаючы да грудзей.

У Манастырах немцы пастаянна не стаялі. Са станцыі Трацылава яны правялі сюды вузкакалейку, па якой перавозілі лес, частку бярвення адгружалі на цягнікі. Аднойчы фашысты акружылі вёску, хапаючы моладзь і падлеткаў як дзяшовую рабочую сілу для сваіх заводаў і фабрык. Выпадкова Антону ўдалося пазбегнуць аблавы.

— Памятаю, пранеслася чутка, што партызаны расстралялі нямецкага  афіцэра, — расказвае Антон Браніслававіч. — Раз’юшаныя фашысты наляцелі, як воўчая зграя. Пачалі спальваць хаты, якія стаялі бліжэй да лесу. Людзі, схапіўшы на рукі дзяцей, нейкія рэчы, ледзь паспявалі выскокваць з хат. Многія засталіся без жылля. Некаторых забралі да сябе сваякі і суседзі, астатнія пайшлі жыць у зямлянкі.

На ўсё жыццё ў яго памяці застаўся  паветраны бой у 1941 годзе. Савецкі лётчык уступіў у няроўны паядынак з шасцю нямецкімі “мессерамі”. Яму ўдалося збіць двух немцаў, але самалёт загарэўся і са страшэнным ровам паляцеў у бок лесу. Мясцовыя жыхары пахавалі гераічна загінуўшага лётчыка. Толькі праз многа гадоў пасля вайны, у 1965 годзе, удалося высветліць, што гэтым лётчыкам аказаўся двойчы Герой Савецкага Саюза Сцяпан Паўлавіч Супрун. Братам Фёдарам Паўлавічам астанкі яго былі перавезены  ў Маскву, а ў вёсцы Палявая быў устаноўлены помнік герою.

На сямнаццатым годзе Антона прызвалі ў армію, служыў сем гадоў. Перапісваўся з мясцовай дзяўчынай Нінай Чукасавай, наведваў яе падчас водпуску. Пасля смерці бацькоў засталася Ніна жыць адна ў маленькай хатцы. “Паплачу цішком у падушку над сваёй сірочай доляй, —  змахваючы няпрошаныя слёзы, расказвае Ніна Цімафееўна, — і працую далей. Як ні было цяжка, але ж кароўку трымала. Была яна для мяне адзінай надзеяй і карміліцай”. Дзяўчына не адразу прыняла прапанову хлопца пайсці замуж, пакуль не ўпэўнілася ў яго шчырасці. Пасля дэмабілізацыі згулялі вяселле, перайшлі жыць да бацькоў. Любілі,  бераглі яны нявестку, і Ніна плаціла ім увагай і клопатам.

Антон Браніслававіч уладкаваўся на чыгунку, адпрацаваў тут сорак тры гады. Быў ён пуцявым рабочым, абходчыкам, стрэлачнікам на станцыі Орша. Вочы яго ажыўлена загарэліся, калі расказваў пра любімую, у той жа час і адказную справу. Кожны дзень у любое надвор’е ён, рана падняўшыся, ішоў чыгункаю да станцыі Трацылава. Дома таксама хапала клопату — трымалі вялікую гаспадарку. “Працавалі многа, — гаворыць Ніна Цімафееўна. Хадзіла з жанчынамі на палявыя работы, была і даяркай. Мы і цяпер працуем. Трымаем козачак, на дзве сям’і даглядаем каня. Паціху, з палачкай — і гэтак спраўляемся. Не можам сядзець склаўшы рукі. Праўда, сабраць кармы на зіму дапамагаюць унукі. Хапае нам ўсяго, вось толькі сілы паціху пакідаюць”.

Сям’ю Янчэўскіх можна назваць сапраўды багатай, бо нарадзілася ў іх тры дачушкі. Старэйшая, Валя, ужо на пенсіі, працягвае працаваць настаўніцай пачатковых класаў у Коханаўскай сярэдняй школе. Сярэдняя, Ліна, таксама ўсё жыццё аддала настаўніцкай справе. Працуе ў дзіцячым садзе і малодшая, Іна. У Антона Браніслававіча і Ніны Цімафееўны шэсць унукаў і дзевяць праўнукаў.

Ціха і спакойна праходзіць восень жыцця пажылой сямейнай пары з вёскі Палявая, якія поплеч ідуць па жыцці, пакідаючы пасля сябе дастойны след сваёй працай і сваім працягам.

Алена СЕРАДА.

Все новости

Другие статьи рубрики

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 5.5/10 (2 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +2 (from 2 votes)
Не меркне хай душы агеньчык, 5.5 out of 10 based on 2 ratings

Поделиться в соц. сетях

Опубликовать в Google Buzz
Опубликовать в Google Plus
Опубликовать в LiveJournal
Опубликовать в Мой Мир
Опубликовать в Одноклассники


Написать комментарий

Вы должны войти в систему, чтобы оставить комментарий.

ПОИСК ПО САЙТУ

Год исторической памяти

Хвала рукам, что пахнут хлебом

Партизаны Толочинщины

Прямые линии

Ритуальные услуги

Поможем храму!

ЧТУП “РОУЗТОРГ”

Наш календарь

Сентябрь 2015
Пн Вт Ср Чт Пт Сб Вс
« Авг   Окт »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Архив новостей

Мы в Инстаграме

Мы в Facebook

Наши видео

Мы в Telegram